Władze Polski Ludowej w drugiej połowie XX wieku przyznawały wysokie odznaczenia państwowe nie tylko zasłużonym pracownikom, ale również zakładom pracy wyróżniającym się osiągnięciami technicznymi i ekonomicznymi w swojej branży. W gronie wyróżnionych przedsiębiorstw znalazła się cukrownia „Wrocław”, która należała do nielicznych, a według dostępnych przekazów być może jedynej tak uhonorowanej cukrowni. W 1974 roku sztandar zakładu został udekorowany Orderem Sztandaru Pracy I klasy, stanowiącym jedno z najwyższych odznaczeń państwowych tamtego okresu.
Gospodarka wodno-ściekowa
Wybudowana przez Niemców w 1924 roku oczyszczalnia wód mechanicznie zanieczyszczonych nosiła nazwę Aquapura. Była to jedna z bardziej sprawnych instalacji tego typu, charakteryzująca się prostą i nieskomplikowaną konstrukcją. Obiekt ten wyróżniał się również tym, że był jedyną tego rodzaju oczyszczalnią działającą w Polsce.
Aquapura składała się z dwóch przylegających do siebie betonowych zbiorników. Zanieczyszczona woda, przemieszczająca się strumieniem laminarnym, była początkowo podnoszona za pomocą koła podnośnego, a później pompą, po czym trafiała do pierwszego zbiornika, gdzie następował proces sedymentacji zanieczyszczeń. Oczyszczona woda przepływała górną częścią zbiornika do drugiego basenu, skąd początkowo była kierowana grawitacyjnie, a później za pomocą pomp, do spłukiwaczy buraków.
Po pierwszym zbiorniku okresowo poruszał się specjalny wózek wyposażony w zgarniacze przesuwające się po dnie. Ich zadaniem było usuwanie osiadłego osadu i kierowanie go do specjalnych lejów, skąd półpłynna masa ziemi była pompowana na osadnik ziemny. Następnie osad, wraz z pozostałymi ściekami, trafiał do systemu zbiorników ziemnych, w których zachodziły naturalne procesy oczyszczania. Stopień oczyszczenia zależał od warunków i skuteczności poszczególnych etapów, a nadmiar wody po przejściu przez cały układ odprowadzany był do rzeki.
Tym kanałem nadmiar wody z koła wpływał do basenu.
Woda zimna krążyła na trasie: rzeka, kanał zamknięty, studnia przy surowni, skraplacze barometryczne. Ze skraplaczy barometrycznych ogrzana woda szła do zasilania dyfuzji i na inne potrzeby fabryczne, zaś nadmiar wody rzeki. system ten był kłopotliwy. Trzeba było bardzo pilnować ilości i ładunku ścieków i temperatury wody barometrycznej.
Pierwszą poważniejszą inwestycją było zamknięcie obiegu wody barometrycznej. Wymagało to wybudowanie w 1978 roku chłodni wentylatorowej, wraz dwoma przepompowniami – wody gorącej i zimnej. Rozwiązała ona sprawę poboru wody i odprowadzenia ciepłej i odtlenionej wody do rzeki. Do produkcji innych celów zaczęto używać schłodzonej w zagrzewaczach wody amoniakalnej.
Biologiczna oczyszczalnia ścieków
W połowie lat osiemdziesiątych warszawski „Chemadex” zaproponował wykonanie pilotażowej biologicznej oczyszczalni ścieków. Dokumentację techniczną opracował zespół „Chemadexu” pod kierownictwem inż. Kamińskiego, natomiast za przygotowanie technologii odpowiadał zespół Instytutu Przemysłu Cukrowniczego pod kierunkiem prof. dr. T. Wolskiego. Zakładano, że uruchomienie oczyszczalni pozwoli uzyskać ścieki oczyszczone w około 90% oraz umożliwi pozyskiwanie biogazu jako produktu ubocznego procesu. Realizację prac budowlanych powierzono wrocławskiej „Hydrobudowie”.
Skuteczność oczyszczania ścieków w zastosowanym systemie przekroczyła początkowe założenia. Uzyskano bardzo wysoki stopień oczyszczenia, sięgający około 99 procent. Tak dobre rezultaty sprawiły, że zespół „Chemadexu”, wspólnie z Instytutem Przemysłu Cukrowniczego oraz inż. Józefem Osmańskim, mgr inż. Krystyną Majewską i mgr inż. Władysławem Świtalskim, został uhonorowany nagrodą I stopnia Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej za rok 1989 za opracowanie i wdrożenie tego rozwiązania.
W następnej kolejności inż. Józef Osmański zajął się dalszą realizacją zużycia wody. Efektem tych wszystkich inwestycji i innych zabiegów jest 10- krotne zmniejszenie zużycia wody. Inż. Józef Osmański jako pierwszy w przemyśle cukrowniczym otrzymał odznakę „Zasłużony dla Ochrony Środowiska”.
Energia elektryczna
W latach następnych przygotowano następną inwestycję i w 1987 roku zakończono kładzenie dwóch kabli zasilających po 10 km długości każdy. Pobudowano nową stację transformatorów. Prace przy tym zadaniu wykonywał Elektromontaż Wrocław z dużym zaangażowaniem pracowników działu elektrycznego pod kierownikiem Mariana Wasylkowskiego i brygadzistów Wł. Cymbora M. Roja. Wszystkie te inwestycje były przygotowaniem do montażu turbiny z generatorem o mocy 6 MW.
Roboty rozpoczęto od prac przygotowawczych w piwnicy pod turbinownią w roku 1988. Po kampanii, w zimie 1989roku, rozpoczęto demontaż starej turbiny z fundamentem. Wiosną i latem zbudowano nowy fundament i zamontowano na nim nową turbinę wraz generatorem. Zakres prac obejmował również generalną przebudowę rozdzielni głównej i rurociągów parowych.
Rozdzielnia niskiego napięcia umożliwiała przesyłanie energii elektrycznej z głównego źródła do paneli, sterowników silników. Dzięki odpowiedniemu doboru przekroju szyn, zdolności załączenia/wyłączenia oraz urządzeń ochronnych, zapobiegało to przestojom i poprawiały bezpieczeństwo.
Tak szybkie tempo realizacji inwestycji, dzięki któremu turbina została uruchomiona już w październiku 1989 roku, było możliwe dzięki dużemu zaangażowaniu osób odpowiedzialnych za jej przebieg. Wśród nich znaleźli się zastępca dyrektora ds. technicznych inż. R. Jędrzejewski, mgr inż. Zb. Wysocki, mgr inż. M. Wasylkowski oraz mgr inż. B. Stec. W realizację przedsięwzięcia zaangażowani byli również pracownicy firm Megabud Wrocław, Elektromontaż Chorzów i Elektromontaż Wrocław. Szczególny wkład w prace modernizacyjne wnieśli pracownicy działu elektrycznego: W. Cymbor, M. Rój, M. Lachowski, D. Trojan, J. Gardy, M. Bidziński, D. Białas, R. Rój, Z. Rozesłaniec oraz P. Włodarski, a także pracownicy działu energetycznego: M. Morga, St. Adamowicz, B. Sprot, W. Szczerka, T. Fiuk, B. Malinowski, St. Malinowski, P. Kromka i Nocoń. W realizacji zadania wsparli również byli pracownicy cukrowni – emeryci Władysław Stefaniak oraz Edmund Domagalski.
Warsztat elektryczny
Widok ogólny cukrowni „Wrocław” w kierunku Sołtysowic
Nowe inwestycje
W latach 1993 do 1996 cukrownia została gruntownie przebudowana, zwiększając aż o 50% jej zdolność przerobową.
- Zmodernizowano istniejące kotły poprzez zwiększenie ich wydajności do potrzeb nowo zamontowanej turbiny.
- Zamontowano suszarkę fluidyzacyjną do cukru białego, co wyeliminowało problemy związane wilgotnością
- W miejsce starej kostkowni wstawiono pakowaczkę do cukru w opakowania 1 kg, zdecydowany sposób zwiększyło sprzedaż cukru.
Dyfuzor, wyparki
Łapacz miazgi i Prasa
Odpylnia
Dużych zmian modernizacyjnych wymagała suszarnia wysłodków, która każdej kampanii rozsiewała szeroko poza obręb placu fabrycznego duże ilości pyłu wysłodkowego. Aparatura została zakupiona w likwidowanej niemieckiej cukrowni w mieście Soost i została zamontowana w naszej fabryce.
Suszarnia przed i po zamontowaniu odpylni
I już pracuje pełną parą.
Paleciarka wysłodków suchych
Granulki wysłodkowe w cukrowni stanowią produkt uboczny powstający podczas procesu produkcji cukru z buraków cukrowych. Proces suszenia i granulowania wysłodków pozwala uzyskać trwały, jednorodny produkt o dogodnej formie przechowywania i transportu. Granulki wysłodkowe znajdują szerokie zastosowanie przede wszystkim jako wartościowy składnik pasz dla zwierząt.
Suszarnia w tych budynkach znajduje się prasa do wysłodków i zarazem magazyn wysłodków z prasowanych. (Na drugim piętrze warsztat działu automatyków).
Warniki
Wymiana warników wszystkich trzech rzutów na nowoczesne z mieszadłami. Zamontowano nową instalację cukrzycy zarodowej. Cały proces technologiczny gotowania cukrzyc został w pełni zautomatyzowany, a „stanowisko dowodzenia” mieściło się w centralnej sterowni na warnikach.
Warniki służyły do podgęszczania soku gęstego i krystalizacji cukru
Wirówki
Cała wirownia została wyposażona w ciągłe wirówki wszystkich trzech produktów. W przypadku drugiego i trzeciego produktu zastosowano dodatkowo wirówki samoklarujące, które usprawniały proces oddzielania kryształów cukru od syropu oraz poprawiały przebieg procesu technologicznego.
Wirówki miały za zadanie: oddzielenie syropu między kryształowego i wybielanie cukru
Filtry i Batesy
